Vrijdag was het een hectische dag voor ons.
Ik was van tevoren op de hoogte dat deze dag
ons 5e kleinkind, naar alle waarschijnlijkheid,
geboren zou worden.
's Middags tegen half vier werden we dan eindelijk gebeld
met de mededeling dat er een kleindochter geboren was.
We mochten haar een uurtje later gaan bekijken.
Ondertussen werden we gebeld door dochter 1
die ons vertelde van het syndroom dat bij
haar zoontje was geconstateerd.
Dat moesten we ook even verwerken.
Daarna snel naar het ziekenhuis om de nieuwe
aanwinst in de familie te gaan bekijken.
Daar bleken we toch nog wat te vroeg te zijn.
Ze waren nog bezig met moeder en kind.
We hebben een kwartiertje moeten wachten.
Dat was op zich niet erg, maar we zaten in tijdnood,
we moesten pleegje 1 ophalen die 3 kwartier later
terug kwam van schoolkamp.
Om half zes waren we toch weer terug in het dorp,
en gelukkig op tijd om pleegje 1 op te halen.
Daarna snel, snel naar huis om vandaar op
weg te gaan om met de hele familie
pannenkoeken te gaan eten, waar mijn
moeder alle kinderen, klein-, en achterkleinkinderen
op trakteerde.
We moesten daar om half zeven zijn, maar het
was toch wel weer een minuut of
twintig rijden.
We hebben het gered.
Toen we thuiskwamen was ik toch
wel afgepijgerd van alle emoties
en het gehaast......
De kleine meid op de aankleedtafel waar ze werd nagekeken
door de kinderarts.
Nog lekker onder de smeer.
Dochter 2 zorgde voor het eerste cadeautje.
Voor het eerst in oma's armen.
Grote broer S. ziet hier voor het eerst z'n zusje.
Hij was er beduusd van.
Voor het eerst met z'n viertjes.
Andere oma met haar 2 kleinkinderen.
T. was er ook, maar nam voorlopig even afstand van het gebeuren.
Spannend hoor, je zusje vasthouden, daar gaat je
tong van uit je mondje.
Willen jullie dat ik een kusje geef? Best hoor.
En ja, natuurlijk moest ze ook nog even bij opa op schoot.
Jammergenoeg moest de kleine meid 's avonds toch nog
naar neonatologie omdat haar bloedsuikers te laag
bleven. Op zich is dat niet zo erg, maar ze moest dan wel goed
drinken, en dát deed ze dus even niet.
Ze kreeg dus een neussonde en gelukkig
had dat een goed resultaat zodat ze
de volgende middag toch fijn met mama
mee naar huis mocht.
Het is elke keer weer een wonder. Eigenlijk wordt het wonder ervan steeds groter, vind je niet?
BeantwoordenVerwijderenMooie foto's.
Dat is inderdaad een dag waarvan je bij moet komen... Alleen al de spanning van het wachten op het telefoontje dat de baby geboren is...
BeantwoordenVerwijderenEn dan het verwerken van de diagnose...
Heerlijk zo met z'n allen in het ziekenhuis, allemaal de kleine bewonderen!!
Wat een dag! Wat dubel dan naast het blijde nieuws van een nieuwe kleindochter de diagnose van R. Niet gek dat je 's avonds afgepijgerd was van alle emoties en het gehaast! Fijn dat de kleine meid toch snel mee naar huis mocht.
BeantwoordenVerwijderenMooie foto's blijft toch zo bijzonder zo'n pasgeboren kindje!
Wat heerlijk dat we zo even helemaal mogen meeleven.
BeantwoordenVerwijderenWat een hectische dag was dat...!
Ik kan me voorstellen dat je afgepeigerd was zeg.
Hopelijk gaat alles goed met Anna?
Wel weer ontroerend om te zien; zo'n heel klein, net geboren kindje..oh, dat heeft wat!!
Groetjes van Christien