achterstallig (4) en blijdschap

Dit is wel een héél achterstallig blogje,

maar ik wil het toch nog plaatsen.

Het betreft hier foto's van december vorig jaar.....

Doordat ik het de laatste tijd een beetje druk had,

en nog een paar keer ziek geweest ben tussendoor,

kwam het er niet van.

Hier wordt pleegje 2 even vermanend toegesproken

door Liekepiek.

Daarna namen broer en zus even plaats óp de tafel om

het een en ander samen te overleggen.

Tja, wat zal ik er van zeggen?

Even later zat het spul weer verdekt opgesteld in een hoekje.

Liekepiek spreekt hier haar schaap even toe, blijkbaar

had het beest iets gedaan wat niet mocht.

Oma gaat het eten klaar maken, en dan moet je er

als de kippen bij zijn.

...

Even meekijken met tante W. op haar telefoon.

R. had weer een flinke schok v.w. zijn epilepsie gehad

op peuterspeelzaal en was daarbij tegen de verwarming

terechtgekomen, met als resultaat een flink beschadigde

en erg pijnlijke neus.

Dit dametje liet zien dat ze kon zitten.

Ze was hier bijna 7 maanden oud.

Mama poseert ook even met haar jongste.

En hier met beide kinders.

S. eet hier met overgave zijn snoepjes op.

Even later gaat pleegje het kleine ding gezelschap houden.

Hij vindt het altijd heel leuk als ze komt.

Een gulle lach van 'Mientje', en lachen kán ze!

Nadat het de laatste tijd heel slecht ging met de epilepsie

van R. mogen we nu met blijdschap en verwondering

zeggen dat het wonderlijk goed met hem gaat.

Hij zou juist een heel bewerkelijk en lastig dieet

gaan volgen om op die manier de aanvallen

'de kop in te drukken', en nu is hij zomaar

van alle aanvallen af. Deze toestand

is ontstaan direct na zijn longontsteking

een paar weken geleden.

Hij heeft daarna geen enkele aanval of absence

meer gehad. Het is ook een heel ander

ventje geworden die nu volop kattekwaad uithaalt

en lekker alert is. Wel is hij steeds

ontzettend moe, maar dat komt vast

door alle indrukken die hij nu opdoet.

Er wordt over drie maanden weer een EEG

gemaakt om te kijken hoe de zaken er

dan voor staan.

De neurologe vertelde dat het wel meer

voor kwam bij zijn syndroom, maar

dan pas rond het 6e levensjaar.

Wij hadden hier echt niet op durven hopen,

en zijn ontzettend blij voor hem!